آنکس که با جهان ستیز کرد با چیرگی بر جهان بزرگی یافت و آن کس که با خویشتن نبرد کرد با چیرگی بر خویشتن بزرگ شد، اما آن کس که با خدا زور آزمایی کرد از همه بزرگ تر بود.

یکی به نیروی خویش برهمه چیز چیره شد، اما کسی بود که با بی قدرتی خویش  بر خدا غلبه کرد. یکی با اعتماد به خویشتن همه چیز را بدست آورد و یکی، ایمن در قدرت خویش، همه چیز را فدا کرد، اما آن کس که به خدا ایمان داشت از همه بزرگ تربود.

یکی به واسطه ی قدرتش و یکی به واسطه ی خردش و یکی به واسطه ی امیدش و یکی به واسطه ی عشقش بزرگ بود؛ اما ابراهیم از همه بزرگتر بود!

بزرگ به دلیل قدرتش که قدرت آن بی قدرتی ست!

 بزرگ به دلیل خردش که رمز آن دیوانگی ست!

بزرگ به دلیل امیدش که صورت آن جنون است!

بزرگ به دلیل عشقش که نفرت از خویش است!        

                                                                             "کی یرکگور- ترس و لرز"